Slapende honden wakker maken en waarom je dat soms juist wel moet doen

Maak geen slapende honden wakker. Want wie zit er te wachten op extra discussie, weerstand of vertraging? Dus houden we het liever rustig. Nog even geen bewonersavond. Nog even geen gesprek met ondernemers. Nog even niet de buurt in. Eerst het plan verder uitwerken.

Maar stilte is niet hetzelfde als draagvlak. Als bewoners, ondernemers of gebruikers nog niet van zich laten horen, betekent dat niet dat er geen vragen, zorgen of ideeën leven. En als je het gesprek nu niet aangaat, is de kans groot dat zij zich later alsnog melden. En dat ze zich niet betrokken en gehoord voelen. Met als risico dat zorgen zich opstapelen, standpunten verharden en het gesprek pas begint op het moment dat er eigenlijk weinig ruimte meer is.

Goede participatie begint niet pas wanneer een plan bijna af is. Juist in een vroeg stadium kun je lokale kennis verzamelen, zorgen beter begrijpen en zien waar kansen liggen die je als projectteam zelf misschien over het hoofd ziet. Want, de mensen die nu al in een gebied wonen of werken, hebben waardevolle kennis van en ervaring met de plek. 

Ja, vroeg in gesprek gaan kan schuren. Soms levert het kritische vragen op. Soms vraagt het om aanpassingen. Maar dat is geen verlies. Dat is precies waar participatie waarde toevoegt.

En hoe eerder je weet wat er leeft, hoe beter je daarop kunt anticiperen. Niet om iedereen gelijk te geven, maar wel om betere afwegingen te maken, verrassingen later in het proces te voorkomen en plannen sterker te maken en beter te laten aansluiten op de plek.

Uiteindelijk ontwikkelen we plekken voor mensen die er wonen, werken, ondernemen of er dagelijks gebruik van maken. Hun kennis hoort niet aan het einde van het proces op tafel te komen, maar juist aan het begin.

Wij kennen geen voorbeelden van plannen die slechter zijn geworden van echt luisteren. Laten we dus niet bang zijn voor slapende honden. Maak ze wakker en ga het gesprek aan!