100.000 woningen per jaar. Nul keer het woord participatie

Deze week presenteerde het kabinet en de Taskforce Versnelling Woningbouw hun actieplan. 50 pagina’s, 43 acties, miljarden euro’s. Minder regels, meer regie.

Participatie komt er niet in voor.

Best gek, want het plan benoemt het probleem zelf wel: “draagvlak onder omwonenden en woningeigenaren is niet vanzelfsprekend,” staat er bij de knelpunten. Een concrete actie ontbreekt vervolgens.

Trage vergunningen en netcongestie zijn genoemde en bekende punten, verzet dat te laat wordt gehoord vertraagt minstens zo hard. Bezwaren die achteraf komen omdat ze vooraf nooit zijn opgehaald. Een plan dat al vaststaat voordat de buurt het voor het eerst te zien krijgt, waarna diezelfde buurt begrijpelijk gaat dwarsliggen.

Goed georganiseerde participatie werkt juist andersom. Wie op tijd het gesprek aangaat en zorgen serieus neemt vóórdat er iets vastligt, krijgt inzicht in wat er leeft in de omgeving en kan daar het plan op aanpassen. Dat betekent niet dat iedereen altijd akkoord gaat of dat bezwaar en beroep worden voorkomen. Wel zorgt het ervoor dat keuzes beter zijn onderbouwd, belangen eerder in beeld zijn en plannen beter aansluiten bij de mensen die er straks mee te maken krijgen: toekomstige bewoners én mensen die er nu al wonen, werken of ondernemen.

Wie mensen op tijd betrekt, bouwt aan begrip voordat de keuzes zijn gemaakt.