Van participatieangst naar participatiemoed

Ik heb de laatste tijd tijdens overleggen uit verbazing een aantal keer iets opgeschreven. En als ik deze quotes zo onder elkaar zie, valt me iets op.

“Kunnen we dit uit de presentatie laten? We hebben hier nooit vragen over gehad…”
“We moeten het project vooral even verkopen aan de buurt.”
“Hopelijk komt er niemand op de bijeenkomst vanavond.”
“Ik kan me niet voorstellen dat de buurt iets bedenkt waar wij nog niet aan hebben gedacht.”

En nog een laatste …: “Participatie moet het ontwerpproces niet verstoren.”

Valt het jou ook op? Is het arrogantie? Soms, maar vaker nog angst. Voor gedoe? Voor kritiek? Voor vertraging? Of dat iemand een beter idee heeft?

En participatie kàn ook ongemakkelijk zijn. Het kost tijd. Het schuurt soms. Je krijgt te maken met kritische of boze mensen. Ergens onderweg zijn we participatie gaan zien als #risico, terwijl het juist een #kans is.

Want wat gebeurt er als je bewoners, ondernemers en gebruikers écht betrekt? Dan krijg je iets wat je als projectteam nooit alleen kunt bedenken: lokale kennis. Ervaring. Nuances. Ideeën. Inzichten die misschien wel het verschil maken tussen een plan dat klopt op papier, en een plan dat werkt in de praktijk.

Ja, participatie levert discussie op. Soms gedoe. Maar het levert ook verrijking op. Een beter plan. Een goede relatie met de buurt. Minder weerstand later. En vaak verrassend goede ideeën. Wij zien ze, de goede voorbeelden in de praktijk. En opdrachtgevers die de waarde van participatie inzien. En niet als een ‘moetje’ of als iets dat vooral niet te veel tijd mag kosten.

Want, participatie is geen verstoring van het proces. Het is het proces.