Van participatieangst naar participatiemoed

Soms hoor ik in overleggen uitspraken over participatie, die zo opvallend zijn dat ik ze ben gaan opschrijven. Als ik deze quotes zo onder elkaar zie, valt me iets op.

“Kunnen we dit uit de presentatie laten? We hebben hier nooit vragen over gehad…”
“We moeten het project vooral even verkopen aan de buurt.”
“Hopelijk komt er niemand op de bijeenkomst vanavond.”
“Ik kan me niet voorstellen dat de buurt iets bedenkt waar wij nog niet aan hebben gedacht.”

En nog een laatste …: “Participatie moet het ontwerpproces niet verstoren.”

Valt het jou ook op? Is het arrogantie? Soms, maar vaker nog angst. Voor gedoe? Voor kritiek? Voor vertraging? Of angst voor als iemand een beter idee heeft?

Natuurlijk, participatie kàn ook ongemakkelijk zijn. Het kost tijd. Het schuurt soms. Je krijgt te maken met kritische of boze mensen. Ergens onderweg zijn we participatie gaan zien als risico, terwijl het juist een kans is.

Want wat gebeurt er als je bewoners, ondernemers en gebruikers écht betrekt? Dan krijg je iets wat je als projectteam nooit alleen kunt bedenken: lokale kennis. Ervaring. Nuances. Ideeën. Inzichten die misschien wel het verschil maken tussen een plan dat klopt op papier, en een plan dat werkt in de praktijk.

Ja, participatie levert discussie op. Soms gedoe. Maar het levert ook verrijking op. Een beter plan. Een goede relatie met de buurt. Minder weerstand. En vaak verrassend goede ideeën. Wij zien ze volop, de goede voorbeelden in de praktijk. En opdrachtgevers die de waarde van participatie inzien. En niet als een ‘moetje’ of als iets dat vooral niet te veel tijd mag kosten. En als dat niet het geval is, doen wij ons best om die angst weg te nemen. En om te buigen naar moed en durf.

Want, participatie is geen verstoring van het proces. Het ís het proces.